Tweedeling in samenleving is goed

Als ik linkse politici zoals Asscher, Roemer, Pechtold, Klaver en Kuzu hoor zeggen dat we méér met elkaar moeten verbinden, omdat er een tweedeling in Nederland dreigt, dan denk ik: wat bedoelen deze heren precies?

Hen goed beluisterend, dan concludeer ik dat we (alleen) kunnen verbinden als we hun standpunten overnemen.

Bizar. Want, ik denk wezenlijk anders over een aantal zaken. In de oproep tot ‘verbinding’ wordt daar bovendien structureel aan voorbij gegaan.

Bovendien wil ik niet met iedereen verbinden. Sterker nog: ik vind een tweedeling in de samenleving reuze-interessant. En, zelfs goed.

Wát is er eigenlijk mis met een tweedeling?

DAGELIJKSE LEVEN

In mijn dagelijkse leven verbind ik nl. ook niet met iedereen. Mensen waar ik ‘niks’ mee heb, houd ik buiten de deur. En ik weet zeker dat anderen mij ook bewust buiten houden. Prima. Ik heb er sowieso geen last van.

Overigens, als ik zeg dat ik niet met iedereen wil verbinden, dan zeg ik niet dat ik deze mensen niet zou respecteren.

Als een andersdenkende achter mij in de rij staat bij de supermarktkassa – met slechts één boodschapje – dan laat ik hem graag voor. Ik houd de deur open voor anderen, ik stop voor het zebrapad om iedereen de ruimte te geven en dring niet onnodig voor in de file. Ik kan prima omgaan met mensen die heel anders denken.

Maar verbinden hoef ik niet.

HET GLAZEN PLAFOND

Voorbeeld: kort geleden voerde ik op Social Media een felle discussie met een (linkse) jonge dame, een studente criminologie van de Universiteit van Amsterdam. Thema: Het Glazen Plafond.

Ja, het is een feit dat vrouwen een gemiddeld lager inkomen hebben dan mannen. Ik ontken dat niet. Misschien worden vrouwen ook gediscrimineerd op de arbeidsmarkt én aan de top van het bedrijfsleven omdat ze…. vrouw zijn. Ik sluit het niet uit.

De vraag is echter hoe je – als vrouw – daarmee omgaat. Je kunt immers óók voor jezelf bepalen dat je je niks aantrekt van Het Glazen Plafond. Er zijn bovendien genoeg succesvolle vrouwen die helemaal geen Glazen Plafond kennen.

Er bestaat dus een scenario dat mogelijkheden biedt. Echt. Je kúnt altijd zelf het initiatief nemen om je te onttrekken aan de slachtofferrol. Iedereen is CEO van zijn eigen leven.

Voor de briesende studente volstrekt onbespreekbaar. Het door mij geschetste scenario bestaat niet – volgens haar. Ik ben daarom een seksist. Zegt ze.

Tja. Verbinden zullen we dus niet. Ik laat het daarom voor wat het is. Iedereen – dus ook dit meisje – heeft het recht zich slachtoffer te voelen. Dat recht gun ik haar. Ik ben wat dat betreft zeer liberaal. Ik kan het leven voor haar niet veranderen.

Dan verbind ik toch gewoon met de dames die wel hun kansen zagen en namen? Zijn overigens hartstikke leuke vrouwen! Ik leer bovendien veel van hen!

ZWARTE PIET

Ander voorbeeld: de Zwarte-Pieten-discussie. Ik hou van Zwarte Piet. Ik zie er geen racisme in en heb het daar nooit mee geassocieerd. Echter, als tegenstanders van Zwarte Piet hun Sinterklaasfeest willen vieren met een gele, rode, groene, roetveeg- of StroopwafelPiet, dan moeten ze dat he-le-maal zelf weten. Ik bezoek hun feestje in ieder geval niet net zo min als dat zij ‘mijn’ Sinterklaasfeestje bezoeken.

Prima! Want verbinden doen we toch niet. Zolang we elkaar maar niet lastig blijven vallen. Zolang we elkaar gewoon met rust laten.

Is het eigenlijk daarom niet hartstikke interessant om dús te constateren dat juist de mensen, die continu en dwingend roepen dat we moeten ‘verbinden’, precies degenen zijn, die niet verbinden.

Het is de bizarre paradox in onze maatschappij en levert alleen maar spanningen op.

CONCLUSIE?

Een tweedeling in de samenleving is de oplossing en geeft rust! Je kunt pas verbinden als je elkaar loslaat.

 

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer