Was het maar 365 dagen per jaar Ramadan

Voor iemand – zoals ik – die opgegroeid is in de Westerse samenleving en voor iemand die anno nu het gevoel heeft dat hij (ook) héél hard moet knokken voor de normen en waarden die we vanuit die Westerse samenleving zo koesteren, is het wellicht een verrassende koptitel, boven dit blog.

Maar ik meen het wel: was het maar 365 dagen per jaar Ramadan. Het leven zou (mij) met 100% zekerheid een méér ontspannen gevoel geven.

Vooral in het zwembad, niet ver bij mij vandaan, waar ik gemiddeld twee á drie keer per week kom om mijn baantjes te trekken. Meestal met een groepje vrienden. Na afloop vertoeven we doorgaans in de sportkantine waar we wat nakletsen of een drankje nemen. Gewoon een sportieve én sociale invulling van de vrije avonduurtjes.

Seksueel getinte opmerkingen

Er viel ons een tijdje geleden iets op; het was ineens flink wat rustiger in het zwembad. Een maand lang waren er géén schreeuwende en provocerende jongens die niet alleen de badjuffen en –meesters keer op keer uitdaagden maar zich ook structureel niet aan de geldende huisregels hielden; als ze er zijn, gooien ze bijvoorbeeld ongegeneerd hard met de saunadeuren, waardoor die eigenlijk al niet meer goed sluiten. Kapot dus.

Zo is het bij hen tevens héél gewoon om meisjes met seksueel getinte opmerkingen te provoceren. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de agressieve taal, het onderlinge slaan en schoppen bij de douches waarbij ik – als ruime veertiger – af en toe mijn eigen leven niet zeker ben.

Niets van dat alles.

Een paar wekenlang was het ineens heel prettig toeven in dit zwembad.

De verklaring voor die zeer aangename rust was eenvoudig; het was Ramadan. En dát betekende dat de lawaai-, scheld- en slacriminelen een maand lang niet in het zwembad waren. Ze vierden thuis de Ramadan.

Dwarslaesie-risico

Oh My God. Wat een rust in het zwembad en in de rest van het sportcomplex. Eindelijk hoefden we niet alert te zijn dat er jongens gevaarlijk vanaf de duikplank tussen de banentrekkende zwemmers zouden duiken.

In potentie dus een dwarslaesie-risico als ze bovenop je storten. Of dat je onbesuisd een bal tegen je hoofd aangegooid kunt krijgen, terwijl je in het banenbad helemaal niet eens met een bal mag spelen.

Ook was het fijn om in die betreffende maand eens een leuk praatje te maken met de badjuffen en -meesters; die waren zichtbaar meer ontspannen. Bovendien konden ze nu dat chit-chat-gesprekje met je voeren terwijl ze niet tegelijkertijd als een 360-graden-camera de boel in de gaten moesten houden.

Maar ja. De Ramadan is voorbij. En de rust dus ook.

Afgelopen week zei één van de meisjes, die ik wel eens tegenkom bij het banenzwemmen. ‘Was het maar 365 dagen per jaar Ramadan!’

Ik sluit me daarbij aan. Helaas.

Jerry Helmers 
Liberaal (van het Jaar)

 

PS 1 – De eerstvolgende Ramadan start op 16 mei 2018. Ik heb nu al in mijn agenda staan dat ik vanaf die datum zéker nog meer baantjes ga zwemmen.

PS 2 – In dit stukje zeg ik bewust niet om welk zwembad en om welke gemeente het gaat. Ik zou mezelf voor gek verklaren als ik dat wel zou doen. De consequentie is namelijk heftig: ik zou dan nóg alerter moeten zijn als ik onder de duikplank doorzwem.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer