Mijn les van 2017? Ik ben een hele, hele, hele, hele, hele, hele weerbare man!

Tijd om terug te blikken op een roerig jaar. Als ik het over ‘roerig’ heb, dan heb ik het natuurlijk over de rode draad van al het nieuws van 2017.

Jerry Helmers

Want, in het afgelopen jaar had je twee keuzes:

  1. Slachtofferschap
  2. Weerbaarheid

Ik heb ongemerkt voor optie 2 gekozen. Hoewel, ongemerkt?

Ik ben gewoon fantastisch en verstandig opgevoed door een vader en een moeder die begrepen dat je niet op alle slakken zout hoeft te leggen, dat je soms ook met een knipoog andermans (mislukte) grappen en grollen kunt beschouwen en dat je heel vaak keihard om allerlei dingen kunt lachen. Want, dat maakt het leven veel makkelijker.

Zo ongeveer de helft van Nederland dacht er anders over. Van seksisme op de werkvloer, discriminatie, ons slavernijverleden tot aan (vermeend) racisme en (veronderstelde) homofobie… Nou, zo kunnen we nog wel even doorgaan.

2017 was een knallend jaar.

Doosje bonbons

Zo ben ik begin 2017 door een dame van masculien, rolbevestigend, dominant en typisch opdringerig mannengedrag beschuldigd. Het gebeurde na afloop van een ondernemersbijeenkomst, die ik had georganiseerd. De desbetreffende dame had voor nop een fantastische workshop gegeven; na afloop bedankte ik haar ‘en public’ met een klein bosje bloemen en een doosje bonbons. En, een bedankwoordje. Uiteraard.

De volgende dag schreef zij mij een verontwaardigde e-mail:

“…….. Door mij een doosje bonbons te geven, bevestigde je dat je nog steeds niet begrijpt wat dominant en typisch opdringerig mannengedrag is!  (….)

Door mij een zogenaamd kadootje te geven, wilde je laten zien wie de baas was.

Wat heb jij weinig respect voor vrouwen en vrouwelijk ondernemerschap! Bovendien een schande dat je dit deed voor een volle zaal met ondernemers……”

Euhm… Tja. Anno 2017 mag je dus niet eens meer en public een dame met een bosje bloemen en een doosje bonbons bedanken voor een fantastisch gegeven workshop. Nou sorry hoor!

Waar blijft je #MeToo?
(Lees: overdrijf toch niet zo met je malle feministische geneuzel).


Snor

Over mal feministisch geneuzel gesproken.

Onderstaand plaatje wekte eind augustus 2017 heel veel ergernis bij nogal wat vrouwen. Het zou seksistisch zijn.

De bewerkte foto van kunstenaar Maurice van Berkel ging viral tijdens de interland Frankrijk – Nederland (mannenvoetbal). Nederland werd met 4-0 van de mat gespeeld. En een van de Oranje speelsters werd met een snor afgebeeld.

Vrouwen, die geen verstand hadden van voetbal (of, die niet weerbaar zijn), spraken schande van dit plaatje.

Vrouwen die wel verstand hadden van voetbal (of, die weerbaar zijn), moesten hard lachen, begrepen de humor en de context en deelden het met hun eigen netwerk.

Wat ik vond?
Een geweldige fotobewerking! Blauw gelegen van het lachen. (En, ik heb niet eens verstand van voetbal!)

Paspoortcontrole

Ergens in de zomer voerde ik een bizarre discussie met een donkere dame. Volgens mij komt ze oorspronkelijk uit Suriname. Kan ook Curaçao zijn.

Zij stelde dat de marechaussee in Nederland discrimineert. Ze was nl. ooit – als enige – in de Thalys van Parijs naar Amsterdam – op de grens tussen België en Nederland – op haar paspoort gecontroleerd. De andere reizigers (“Allemaal blanke mensen”) werden niet gecontroleerd. “Puur racisme!” zo stelde deze donkere dame, verontwaardigd.

Ik heb echter mijn paspoort ook wel eens moeten laten zien. Frappant genoeg gebeurde dat ook in de Thalys van Parijs naar Amsterdam. Na een weekendje Roland Garros. Anderen werden niet gecontroleerd.

Tja. Misschien voldeed ik op dat moment wel aan een signalement van iemand die werd gezocht. Nu ja, het zij zo. Prima toch, dat ze mij dan ook voor de zekerheid controleren?

Ik zag de paspoortcheck door de marechaussee dan ook als een steekproefsgewijze controle.

Zij zag háár controle als puur racisme.

Toen ik mijn ervaring (en interpretatie) met haar deelde, brak ze de discussie af. Ik werd ontvriend op alle Social Media en ze reageerde nergens meer op.

Tja. Heb ik nu dus iets geraakt in het kader van weerbaarheid? Of, in het kader van het hebben van perspectief en redelijkheid? Ze kon het niet vatten dat een blanke man van middelbare leeftijd ook op zijn paspoort gecontroleerd kon worden!

Nee, deze geradicaliseerde feministe – overduidelijk uit het kamp van de Sunny’s, Sylvana’s, Quincy’s en Anushza’s – wil niets meer mij te maken hebben. Nou, ik vind het prima. En om het even heel plat te zeggen: het is in ieder geval één inspiratieloos zeikwijf minder in mijn (sociale) omgeving. Ik lig er niet wakker van.

Daarmee zeg ik uiteraard niet dat racisme niet zou bestaan in onze samenleving. Maar je moet het ook niet overdrijven. (En, deze dame begrijpt niet dat haar houding in deze casus juist volledig averechts werkt voor de goede zaak!)

Compliment

Begin 2017 kreeg ik veel verontwaardigde (linkse) dames over me heen omdat ik een dame uit hun community had gecomplimenteerd met een prachtige foto! De bottomline van de reacties was dat de dame met name gewaardeerd moest worden om haar inhoudelijke kennis en vaardigheden. Mijn compliment werd opgevat als seksisme.

Maar iemand kan toch gewoon mooi, charmant en aantrekkelijk zijn? En dat mag je dan toch zeggen? Wel, dáár in ieder geval niet.

Het bracht mij enkele dagen geleden (toch!) aan het twijfelen. Ik zag nl. wederom een mooie foto voorbijkomen van een andere jonge dame, in een prachtige mooie blauwe jurk. Voor de feestdagen. Ik heb de poging gewaagd: “Wat zie je er prachtig uit!”

En, ze reageerde met een Like, een Dankje en een ThumbsUp. Gelukkig. Complimenteren mag dus toch nog wel.

Tegenover geklaag en slachtofferschap staat dus inderdaad iets als weerbaarheid en verguld zijn met een complimentje. Gelukkig.

 


Homoooooo

Tja. Ik ben homo. Kan er niks aan doen. Het interessante is dat ik geen minuut wakker heb gelegen van de (vermeende) homofobe uitspraken van René van der Gijp in Voetbal Inside. Sterker nog: ik vond ze wel grappig. Ik hou wel van een kwinkslag.

Tja. Veel homo’s waren er boos over. Alsof ze van hun handtasjes zijn beroofd. OMG. Denk ik dan. Heb je ooit geleerd wat ‘context’ is?

Weerbaarheid

Blijkbaar ben ik in ieder geval heel, heel, heel, heel, heel, heel, heel, heel, heel, weerbaar…

Gelukkig maar. Anders zou ik mijn twee wekelijkse Telegraafcolumns ook niet overleven. Vooral niet als ik schrijf dat vrouwelijke ondernemers niet veel meer zijn dan stoeipoezen in een mantelpakje. (*)

Gelukkig ben ik weerbaar, want anders had ik ook nooit één keer in de twee weken op BNR Nieuwsradio mijn dingetjes kunnen zeggen. Mijn hoofd wordt er op Twitter dan ook wel eens afgehakt. Nu ja. Zo lang het daar maar bij blijft. Op Social Media dus.

Gelukkig ben ik weerbaar. Anders had ik een heel zwaar leven gehad.


Hoe dan ook, ik kijk sowieso uit naar het nieuwe jaar.

Ik wens iedereen dan ook bij deze een zeer weerbaar 2018. (lees: een gelukkig 2018!)

En, waar de weerbaarheid, de redelijkheid en het perspectief ontbreken: probeer die luchtige knipoog eens! Het maakt het leven een stuk makkelijker!

Jerry Helmers
Liberaal (van het jaar 2016)

 

P.S. 1 (*)
De column ‘Stoeipoezen in een mantelpak’ was mijn best gelezen Telegraaf-column van 2017 en heeft me concrete business opgeleverd. O.a. van vrouwen – netwerk- en businessclubs die me vroegen debat- en communicatietrainingen te geven. Allemaal vrouwen die het leven vaak ook van een knipoog voorzien.

Geweldig! Er is nog hoop.

 

P.S. 2
Toelichting bij het laatste plaatje in dit blog, waarbij een mannetje van 2017 naar 2018 springt. Ik kon in mijn database, zowel offline als offline, geen genderneutraal springend persoontje vinden. Het is dus (noodgedwongen) een mannetje geworden. Sorry. Sorry. Sorry. Sorry.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer